Η Χοροθεραπεία είναι η ψυχοθεραπευτική χρήση της κίνησης σε συναισθηματικό, νοητικό και σωματικό επίπεδο. Είναι μία μορφή εκφραστικής και δημιουργικής θεραπείας, που συνδυάζει μεθόδους ψυχοαναλυτικής και ψυχοδυναμικής θεωρίας και στηρίζεται κυρίως στη σχέση θεραπευτή - θεραπευόμενου.
Η Χοροθεραπεία δίνει ιδιαίτερη έμφαση στο ‘άκουσμα’ και την παρατήρηση του σώματος και των μηνυμάτων του. Όπως τα μικρά παιδιά, έτσι και οι ενήλικες εκφράζουνε τα συναισθηματά τους πολύ πριν μάθουνε να μιλάνε. Ένας πρωταρχικός τρόπος ομιλίας για τον άνθρωπο, είναι μέσα από τις σωματικές κινήσεις. Όταν μάθουμε να μιλάμε, ξεχνάμε ότι το σώμα μας είναι ακόμα συνδεδεμένο με συναισθήματα ανησυχίας, φόβου, ντροπής, ή και άλλα που είναι δύσκολο να μιλήσουμε γι’αυτά.
Βασιζόμενοι στο ότι τα παιδιά εκφράζονται πιο ελεύθερα μέσα από το σώμα τους σε σχέση με τους ενήλικες, η Χοροθεραπεία στοχεύει στο να βοηθήσει το άτομο να επανακτήσει την ελευθερία και τον αυθορμητισμό της έκφρασης, που έχει χαθεί μέσα από δύσκολες εμπειρίες και μία ζωή γεμάτη ευθύνες στον κόσμο των ενηλίκων.
Με τη χρησιμοποίηση της κίνησης, κρυμμένα από τη συνείδηση αισθήματα μπορούν να ενεργοποιηθούν, να εκφραστούν μέσα από το σώμα και στη συνέχεια με τη βοήθεια του θεραπευτή να ενσωματοθούν στη συνείδηση.
Η ψυχοθεραπεία μέσω της κίνησης δημιουργήθηκε στην Αμερική, στις αρχές του 1900, σε μια εποχή που ένας μεγάλος αριθμός απόμαχων πολέμου επέστρεφαν με σωματικά και ψυχικά τραύματα. Επίσης, βασίστηκε κυρίως, στο ψυχαναλυτικό έργο του Κάρλ Γκούσταβ Γιούνγκ, του Βίλχελμ Ράιχ και του Ρούντολφ Λάμπαν. Η Μάριαν Τσέινς, το 1940, εισήγαγε τη Χοροθεραπεία, ως μία ψυχοθεραπευτική και αποτελεσματική μέθοδο, που προσεγγίζει και αντιμετωπίζει την ψυχή ως αδιάσπαστη ενότητα από το σώμα.
Σε αντίθεση με τον καλλιτεχνικό χορό, η χοροθεραπεία δεν επικεντρώνεται στην αισθητική πλευρά της κίνησης, αλλά στην κίνηση, που πηγάζει από την εσωτερική ορμή και ώθηση του ατόμου. Συγχρόνως, έχει τη λειτουργία να μεταμορφώνει τις σωματικο-συναισθηματικές συνήθειες, που δεν ωφελούν τη γενική υγεία του ατόμου και ο,τιδήποτε αποτρέπει την αυτοέκφρασή του.
Η κίνηση αγγίζει τα πιο ασυνείδητα μέρη της ψυχής και έτσι μπορεί να λειτουργήσει θεραπευτικά σε πολύ βαθιά επίπεδα. Σκοπός του θεραπευτή είναι να βρεί διόδους επικοινωνίας, να συντονιστεί στην ιδιαιτερότητα του θεραπευόμενού του, έτσι ώστε να δημιουργηθεί η θεραπευτική σχέση, μέσα από την οποία θα πραγματοποιηθεί η θεραπευτική διαδικασία.
